idaresine ula?an i? adam?, eksikler listesini alm??t?. Birkaç gün sonra da, bir onar?m ekibi, mutfak k?sm?n? yeniledi.
Her odaya birer TV, vantilatör, küçük ?s?t?c? ve çocuklara da oyuncak türü hediyeler ula?t?r?lm??t?. Yasemin’in en önemli ?art? ise; “Bunlar? benim yönlendirdi?im kesinlikle bilinmeyecek ve söylenmeyecek” teminat? olmu?tu. Bölüm idaresi ve hem?ireleri d???nda da kimse bilmedi bu gelenlerin sebebini…
San?r?m, geçen seneydi. “Baba! Ben otobüse binip, Edirne’ye, benim tedavi gördü?üm bölümde yatan hasta çocuklara hediyeler götürmek istiyorum” dedi. Sevindim. Para verecek oldum. K?zd?! “Kendi paramla almal?y?m babaaa!” dedi. Elbetteki de, yaln?z ba??na gidilecekti.
Öylece de yap?ld?…
* Ameliyat ipi bitince!?
Çoook yo?un bir tedaviydi. Hem serum, hem de kan veriliyordu kollar?ndan. Kollar?nda art?k giri? yap?labilecek damar? kalmam??t?. Çürük ve morluklar içindeydi. Parmaklar?ndan serum verildi?ini görüyor ve  üzülüyordum. Gö?sünden katater denilen bir cihaz tak?l?rsa, daha rahat olur ve damarlar? zarar görmezmi? denilmi?ti. Katater de sarf malzemesiydi ve elbette ki devlet ödemiyordu. Gerekli ayarlamalar? yap?p, ameliyata giri?ini izledik. Bir süre sonra da, bayg?n vaziyette,           ameliyat? tamamlanm?? olarak getirdiler odas?na.
Kap?da              bekliyorduk ki, beyaz önlüklü ve tak?m elbiseli iki ki?i geldi! “Hasta yak?n? m?s?n?z?” dedi bana. “Evet” deyince de; “Tam sizin hastan?z?n ameliyat? bitip,   diki?i yap?lacakt? ki, eyvah! Ameliyat ipi kalmam??! Sa?olsun, bu arkada?a GSM’sinden ula?t?k. Ameliyat ipini, kendi arac? ile getirdi de, rahatlad?k.” dedi. “Allah raz? olsun” dedim. Bat?m ki giden yok! Bu arkada??n eme?ini vermemiz laz?m” dedi beyaz önlüklü olan. Nedir dedim. “125 lira yeterlidir” dedi. Üzerimde olmad???n?  söyleyince de, bir ?ekilde bulmam?, adama mahcup olmamam?z gerekti?ini üfledi kula??ma. Yandaki hasta yak?n? arkada?tan al?p, verdim…
Öyle ya; ölümle kal?m aras?nda gidip gelen bir çocu?unuz var. Az evvel ameliyattan ç?km??. Sa?l?kl? dü?ünmeniz mümkün mü? Sa?l?kl? dü?ündüm sonra da. Ne ipmi? mübarek! Ya, o adamca??za ula?amasalard? da, mesela bizim k?z?n ameliyat bölgesi dikilemeseydi, ne yapard?k? De?il mi yani?!”
Solu?u ba?tabiplik kat?nda ald?m. Hastane Müdürü’ne anlatt?m. Müdür; “Size de mi yapt?lar? Bunu hep yap?yorlar ama bu kez canlar?na okuyaca??m” dedi. Aradan yakla??k 2 saat kadar geçmi?ti ki, beyaz önlüklü ?ah?s gelip, ald?klar? paray? iade edip, özür diledi. Kat hem?iresi durumu fark edince yan?ma geldi; “Bunu yaparlar hep! Yerse yani!” bunlar asl?nda ta?eron eleman?d?rlar. Bu yolla hasta yak?nlar?n? doland?r?rlar. Sesini ç?karan olursa, size oldu?u gibi iade ederler. Ama birçoklar? da i?in asl?n? astar?n? bilmez. Böyle bir yang?nda kimin akl?na gelir veya umurunda olur ki?” dedi.
* Bizim k?zan ölmedi yav!
Edirne’nin köylerinden, gariban bir Roman arkada??m?z vard?. O?lu, 6 ya?lar?nda filand?.