SATIR ARASI



Merve Cankurt

“Mi?” gibi ya??yoruz her ?eyi.
Be?en”mi?” gibi, sevin”mi?” gibi, üzül”mü?” gibi…
Adeta hayat? ya??yor”mu?”cas?na geçiyor zaman?m?z.
Yürüdü?ümüz caddeler bir tiyatro sahnesi, birkaç ad?m fazla atsak yolun sonuna gelip dü?üyoruz. Sahnedeyiz adeta, ???klar yüzümüze patlam?? ve sahnedekiler d???nda hiç kimseyi göremiyoruz. Bütün ümidimiz alk?? “sesleri”, belli belirsiz görünen eller ve kapanan perdenin tekrardan aç?lmas?. Yani d??ar?dan söylenen sözler, “sahi”ymi? gibi uzat?lan eller ve biten bir ?eylerin tekrardan ba?layaca?? umudu. Umudumuz bile bitti?inde tekrardan ummak dile?i…

Maskeli Baloda gibiyiz.
Bir de, herkes o gibi bu gibi ?u gibi… Unutmadan, bir de gerçe?i ararken kendi kaybolan bir kesimi de yutuyoruz bu ?ekilde.
Maskeli Balodaysan?z ve ???klar yeni yanm??sa; maskenin ard?ndan gülümsemeye çal??mak kadar anlams?z bir ?ey yoktur. Hiçbir ???k maskenin ard?ndakini göstermeye yetmez, ne iyilerin iyili?ini ne kötülerin kötülü?ünü…
Adeta içi bo? bir kostümün, ard?nda sahibi olmayan bir maskenin gözleri kadar bo? ve anlams?z bak??lar, tav?rlar içerisindeyiz.

Ey biz! Hem de buna ra?men yak?nmaktay?z kar??m?za ç?kan “Korkuluklardan.”

Maskelerden, kostümlerden, “m??” gibi yapmaktan, “gibi” olmaktan, hep bir ?eylerin ipini bo?az?m?zda hissetmekten vazgeçme zaman? gelmedi mi?