-Namaz k?lmak, huzûr-u ilâhiye ç?kmak demektir. Allahü teâlân?n huzurunda oldu?umuzu bilerek okumal?y?z. Namaz?, ne oldu?unu bilerek k?lmal?y?z. -Her namazdan sonra onbir ihlâs okuyan, Cennete istedi?i kap?dan girecek. Peygamber efendimiz, ben kefilim buyuruyor. -Birinin binlerce devesi olsa, hepsini da??tsa, bir namaz?n vaktinde k?l?nmas? sevâb?na yeti?emez. -Bu nefsi en fazla tahrip eden, nefsin panzehiri, nefsi inleten bir ilaç yaratt? Cenab-? Hakk, o ilac? kim kullan?rsa nefsin ?errinden emin olur, o da namazd?r. -Müslümanlar Allahü teâlâya tevekkül eder. Tevekkül, çal??madan yat?p beklemek de?ildir. Tevekkül, çal???p sebebine yap???p, o sebebin tesirini Allahü teâlâdan beklemektir. Çal??madan, bana ver yâ Râbbî denmez. Namaz k?lmadan, yâ Râbbî günahlar?m? afv et demeye benzer. Namaz k?lmayan?n duas? kabul olmaz. -Herkesin kendine göre önceli?i olan de?erleri vard?r. Bizim öncelik verdi?imiz ?ey dörttür: 1-Kitap okumak, 2-Okudu?unu do?ru anlamak, 3-Tatbik etmek, 4-Yaymak. -Yazd???m?z yaz?lar? herkes be?enseydi, nefse ho? geliyor diye üzülürdük, itiraz edenleri görünce seviniyorum. Çünki, Peygamber efendimize bile itiraz ettiler. ?tiraz edenlerin varl??? cevherin k?ymetini gösterir.Taktir eden 1000 ki?i tenkit eden 1 ki?i. -Her mezhebin en k?ymetli ibadet ?ekli vard?r. Bizim mezhebimizde (HANEF?) kitap okumakt?r, ilim ö?renmektir.  -Kad?nlara da erkeklere de ö?renmek farzd?r. Ehemmiyet vermezse, merak etmezse iman? gider buyuruluyor. Ya'kûb-i Çerhî "rahmetullahi aleyh" hazretleri buyurdu ki;Her hâlde uyan?k olmal?d?r. Yerken, yatarken, konu?urken, yürürken, al??veri? ederken, abdest al?rken, namâz k?larken, Kur’ân-? kerîm okurken, yazarken, ders ve vaaz verirken, bir göz aç?p kapayacak kadar Allahü teâlâ’dan gâfil olmamal?d?r.   Birbirini inkâr etmeyen ayn? yol erbâb?n?n sohbetleri fâidelidir. Ama sohbet ve arkada?l?k haklar?n? gözetmelidir. Kâmil ve mükemmil bir zât?n bak???, kalbi o kadar temizler ki, uzun riyâzetlerle buna kavu?mak pek zordur.  Sohbetin sâhih, do?ru oldu?unun alâmeti, onda kulun kalbine Rahmânî ve Rabbâni feyizlerin gelmesi, Allahü teâlâ’n?n sevgisinden ba?ka sevgilerin kalpten silinmesidir. Eshâb-?  kirâm “aleyhimürr?dvân” birbirlerine; “Gelin bir miktâr berâber olal?m da îmân?m?z? tâzeleyelim,” derlerdi. Allah adamlar? ile, Allahü teâlâ’n?n sevgili kullar? ile oturup kalkman?n, onlarla sohbet etmenin çok fâideleri vard?r.