Kimseye baki de?il ki dünya













?enol Goncagül





Demirköy’de, san?r?m Lise 2. S?n?f’ta filand?m. Sinema’da, konser verilecekti. Siyah-beyaz Tv’lerin bile yok satt??? ilçede, konser düzenlenmesi de, büyük olayd?…


Konser saati de, san?r?m ak?amüstü 20.00 gibiydi.


Saatin 12.00’yi gösterdi?i esnada, kirac? oldu?umuz eski ama çiçek bahçesine benzeyen çevre ?ekli ile dikkat çeken evimizin önünden bir erkek ile bir bayan?n geçti?ini gördük. Yakla??nca anlad?k ki; bunlar konser vermeye gelen Erol ve Emel Büyükburç çiftiydiler.


Annem, misafirperli?ini konu?turarak, bu ikiliyi evimize ve hatta bahçemize kahve içmeye ikna etti.


Erol Büyükburç, son derece ne?eli ve güleryüzlü biriydi. Emel han?m da öyle. Kahvelerini içtiler. Sohbetimizi en alas?ndan yapt?k ve tam ç?karlarken de Erol Bey sordu bana; “Ak?amki konsere gelecek misiniz?!”


Biraz ezik ve biraz da utangaç bir eda ile ba??m? olumsuzluk i?areti olmak üzere iki yana sallad?m. Üzüldü ama sonradan anlad? durumu:


“Ailece benim misafirimsiniz ak?ama” dedi…


Ak?am, en ön s?ralardan izledik konseri. En çok alk??layanlarda bizlerdik san?yorum. O zamana kadar hayat?mda gördü?üm en ünlü ve önemli isimlerdi O’nlar…


Erol Büyükburç evinde ölü bulunmu?… O haberin bana ça?r??t?rd??? da i?te bu küçücük an? oluvermi?ti…


Allah rahmet eylesin…


Kal?n sa?l?cak ile…