1999’un sonlar?nda bir araya gelen 3-4 müzisyen, deneysel say?labilecek bir müzik etkinli?iyle u?ra?t?lar.


Lüleburgaz
Lüleburgaz’da Sokullu Kütüphanesi’nin küçücük salonunda, merakl? 8–10 dinleyiciyle “gazoz ?i?eleri, kap kacak. Birkaç çalg?” kullan?larak  “birlikte ses ç?karma” diye özetlenebilecek bu çal??malar?n içinden sonradan “Lüleburgaz Trockyablues” ad?yla yoluna devam edecek olan grup do?du. 2000–2001 y?llar?nda müzikal çizgisi netle?meye ba?layan grup, “Balkan Rumeli hatt?nda  ve “Anadolu Semah-Zeybek Gelene?i”ne yaslanan, uzun sololardan beslenen enstrüman müzi?ine yöneldi.
“?ark?c?-star” odakl? yayg?n müzik anlay???n?n kar??s?na, gücü yetti?ince  “ses”i koymaya çal??t?. Gitar ve piyanonun üzerinde “Keman-Klarnet-Zurna-Ba?lama” çal?mlar?na dayanan ve adeta müzi?in “s?radan insanlar için de mümkün bir ?ey oldu?u” hissiyat?n? izleyiciye aktarmaya çal??an grup, konserlerinde (özellikle salon konserleri) izleyicileri de sahneye ça??rarak müzi?ine katt?.
 Lüleburgaz Trockyablues, Darbuka solosu e?li?inde sahneye “çama??r” asarak önce konser mekân?n? mahalle’ye dönü?türmeyi hep sevdi. Lüleburgaz Trockyablues; “rock” üzerinden halk müzi?ine, “Blues” üzerinden kenar mahalle’ye döndü?ü yüzünde “esmer bir hüznü” hiç eksik etmedi. (gk)