Merdivenden Dü?mek(13)
Merdivenden Dü?mek(13)
Bizden k?demliydi ler lösemi tedavisinde. Durumu a??rm??.
Umut ta verilmi yordu pek. Bakt?m, babas? koridorda, bir kenara yaslanm??, a?l?yordu! Gidip, hat?r?n? sordum. ?çimi ac?tan ?u cümleler döküldü a?z?ndan; “Bizim k?zan?n durumu kötü. Bekliyorduk zaten bu haberi de. Doktorlar ça??r?p, konu?tular benimle. Düzelmesi mümkün de?ilmi?. Götür de, köyünüzde, evinizde ölsün dediler. Burada daha huzurlu geçer son günleri ama biz ye?il kartl?y?z. Devlet her ?eyi kar??lam?yor. Yan?nda kalmas? var. Gidip gelmesi ve d??ar?dan ilaçlar? var. Bunlar hep para demek. 6 tane çocuk var bende aga! Öteki 5’ini de dü?ünmem laz?m. Bunu burada tutup, harcayaca??m paray?, ötekilerine mi harcasam? Bunun da ölürken barim rahat birkaç gün ya?amas? laz?m diyorum. Kafam kar??t? iyice beyav!”
Kendime yetmeyen akl?m? zorlay?p, çocu?undan tamamen umut kesilmi?se, evine götürmesi gerekti?ine dair, kendi fikrimi söyledim. En az?ndan, ayn? durumda olsam, ben öyle yapard?m. Ald? çocu?unu ve ç?kartt? eve…
Yakla??k, 35 gün kadar sonra yd?. Bizim oda kom?umuz, yan?nda o en çok bir ay ömür biçilen çocu?u yan?nda, üstelikte yürür halde geldi servise! Hem?ire: “Hay?rd?r! N’oldu? Neden geldiniz?” diye sorunca, bi zimki, oradakileri dertlerinden uzakla?t?r?p, bir nebze de güldüren ?u sözleri söyleyiverdi:” Abe bizim k?zan ölmeyi! Bekleyiz, bekleyiz t?k yok! Ald?m getirdim bakal?m n’olcak bu i?in sonu?”
Yeniden baz? tetkikler yap?lm??t?. Hayret uyand?ran geli?meler oluyordu “k?zan” da! Kan tahlillerinde önemli iyile?meler vard?. Prof geldi ard?ndan da:”Hemen yat?ral?m uygun bir odaya. Bunu anlamak zor i?! Bu çocuk hastal??? yenmeye kararl?!” dedi. Yat?r?ld? yan tarafa. Çok ta uzamad? ne yaz?k ki. 10 gün kadar sonrayd?, serviste, “yavruuummm!” diye yank?lanan ç??l?klar? duyduk! “K?zan” ölmü?tü. Bu ani de?i?me ile umutlanan ana-babas?n?n “Çingene yaz?” mutlulu?u, ne yaz?k ki ancak bu kadar sürebilmi?ti…
“Baba, sen bir kitap yazsana”
Nadiren girebiliyordum k?z?n yan?na. Bir aralar: “Baba! Sen bu ya?ad?klar?m?z? kitap olarak yazsana. Hem, lösemi hastalar? ve yak?nlar?n?n neler ya?ad?klar?n? herkes bilir. Belki, faydas? olur herkese” dedi. “Her ?eyi tamamen mi yazal?m?” dedim.”Evet” dedi. “O zaman, bizi Türkiye’deki hiçbir hastaneye kabul etmezler!” dedim. “O da do?ru ya” dedi. “E, baz?lar?n? yaz ve biraz da esnet istersen” deyince:”O zaman da bir ?eye yaramaz” dedim. Gülü?mü?tük. Yasemin’in hastaneye yat???ndan bir hafta kadar, gazetecilik mesle?inde ya?ad???m an?lar?m? anlatt???m bir kitab?m yay?na giriyordu. “Biz Kitaps?zlar” d? ad? da. O, kitap s?zlar deyimi, kitap yay?nlamam?? bir gazeteci olunmaktan gelmeydi. Yoksa, öteki manada de?ildi! Hastal?k ç?k?nca, vaz geçtik. Bir süre sonra da, Bir Demet Goncagül ad? ile bir ?iir kitab?m? yay?nlad?k. ?imdi, zaman bulabilir ve biraz daha üze rine dü?ebilirsem, bu yaz? dizisini kitap haline getirmek istiyorum. Bakal?m, hay?rl?s? art?k…
Ben, bu yaz?mda daha fazla uzun uzad?ya ?eyleri yaz?p, kim senin moralini bozmak istemiyorum.